وقتی بچه بودم، تصورم از قهرمان، کسی بود که شنل می پوشد و می تواند پرواز کند. کسی که از دیوار بالا می رود، دشمنان را شکست می دهد و دنیا را نجات می دهد. اما حالا که بزرگ تر شده ام، می دانم که قهرمان ها گاهی شنل ندارند، اما دست های شان پینه بسته است و چشم های شان از خستگی قرمز شده. قهرمان زندگی من، کسی نیست جز پدرم.

او همیشه صبح‌ ها زودتر از همه بیدار می‌ شود. صدای آرام بستن در، جیرجیر کفش ‌های کاری، و بعد صدای دور شدن موتورش در سکوت کوچه. این‌ همان لحظاتی است که من هنوز در رختخواب هستم و او، پدرم، روزش را آغاز کرده است. نمی‌دانم دقیقاً چه ساعتی می‌ رود یا چه زمانی بازمی ‌گردد، اما می‌ دانم وقتی خانه هست، همیشه خسته است.

شاید نتوانم دقیقاً شغل پدرم را برای دیگران تعریف کنم. چون کاری که او انجام می دهد، فقط یک «شغل» نیست. او هر روز صبح زودتر از همه بیدار می شود، چای را نیمه خورده می گذارد، کیف کهنه اش را برمی دارد و از خانه بیرون می زند. روزهایی بوده که از پشت پنجره نگاهش کرده ام و دیده ام چطور در سرمای زمستان یا گرمای تیرماه، با همان لباس ساده و معمولی راهی کار می شود.

پدر من کارگر است. اما فقط یک کارگر ساده نیست. او بناست، گچ کار است، آهنگر است، گاهی هم در کار قالب بندی بتن به پیمانکارها کمک می کند. یعنی هر جا که دستش برسد، کار می کند. شاید نتوانم یک عنوان خاص برای شغلش بنویسم، اما می توانم بگویم او یک سازنده است؛ کسی که ستون های خانه های دیگران را بالا می برد، تا سقف شان امن باشد.

او همیشه می گوید: «نمی خوام بچه هام مثل من خاکی باشن. شما باید با درس خوندن، راه آسفالت تری واسه خودتون بسازین.»

این جمله اش، مثل چکش روی ذهنم کوبیده شده. حتی وقتی خسته از مدرسه برمی گردم و می خواهم درس نخوانم، صدایش در گوشم می پیچد. انگار دارد با همان دست های زخم خورده اش، راه را برای من صاف می کند.

گاهی که فرصت شود، درباره کارش برایم تعریف می کند. یک بار گفت که در یک پروژه بزرگ ساختمانی کار می کرده، جایی که آموزش بستن قالب بتن را به چند کارگر جدید یاد داده و مهندس پروژه از او تشکر کرده است. آن روز برق خاصی در چشمانش دیدم؛ افتخاری که هیچ مدال یا حقوقی نمی تواند جای آن را بگیرد.

ما در خانه ای زندگی می کنیم که پدرم خودش آن را ساخته. شاید لوکس نباشد، شاید سنگ مرمر نداشته باشد، اما وقتی به دیوارها نگاه می کنم، می دانم که با عشق بالا رفته اند. وقتی روی موکت کهنه مان می نشینم، حس امنیتی دارم که در هیچ کاخ و ویلایی نیست.

گاهی با دوستانم که حرف می زنم، می شنوم که پدرشان پزشک است، مهندس است، مدیر شرکت است. شاید وقتی بچه تر بودم، کمی حسرت می خوردم. اما حالا می دانم که ارزش آدم ها به عنوان شغلی شان نیست، به تعهد و سخت کوشی شان است.

حالا اگر کسی از من بپرسد که پدرت چه کاره است، با افتخار می گویم: «او یک کارگر شریف است، اما بیشتر از هر شغلی، او یک انسان سازنده است؛ هم در ساختمان ها، هم در زندگی من.»

در مدرسه از ما خواسته اند که انشا درباره شغل پدر بنویسیم. اما من نمی توانم فقط بنویسم: «شغل پدرم کارگری است.» چون این جمله تمام حقیقت را نمی گوید. حقیقت این است که او الگوی من است، معلم زندگی ام است، کسی است که بدون گفتن، به من یاد داده باید ایستاد، باید ساخت، باید امید داشت.

او شاید هیچ وقت پشت میز ننشسته باشد، اما ستون های زیادی را بالا برده. شاید هیچ مدرک دانشگاهی نداشته باشد، اما درس زندگی را بهتر از هر استادی بلد است. شاید نتواند شعرهای بلند بخواند، اما کلماتش همیشه مستقیم در دل می نشیند.

در پایان این انشا، اگر از من بخواهند یک جمله درباره پدرم بگویم، می نویسم:

(پدرم شنل ندارد، اما دست هایش قوی تر از همه قهرمان هاست.)

جمع بندی

شغل پدرم فقط یک منبع درآمد نیست؛ بخشی از هویت خانواده ماست. تلاش‌ های او، حتی اگر ساده یا معمول به نظر برسند، ستون ‌های اصلی آرامش، امید و پیشرفت ما هستند. شاید شغل‌ هایی مثل معلمی، رانندگی، یا نجاری برای خیلی‌ ها فقط یک عنوان باشد، اما برای من، معنای عشق، فداکاری و آینده ‌سازی در پشت آن نهفته است. با دقت به رفتار و منش پدرم آموختم که مهم نیست چه شغلی داریم، مهم این است که با مسئولیت ‌پذیری، وجدان کاری و احترام، آن را انجام دهیم. شغل پدرم برای من یک کلاس درس زنده است؛ کلاسی که هر روز در آن انسان بودن را تمرین می ‌کنم.